Blog > Komentarze do wpisu

Męska sprawa

Do tej pory pisząc na temat zaburzeń odżywiania i pro ana odnosiłam się do płci żeńskiej. Głównie z powodu wygody. Takie podejście było błędne, ponieważ utrwala największy chyba mit dotyczący zaburzeń odżywiania - że jest to problem dotyczący tylko i wyłącznie kobiet. Jest to nieprawda.

Mężczyźni i chłopcy też chorują na zaburzenia odżywiania.

Trudno powiedzieć jaką część chorych na zaburzenia odżywiania stanowią mężczyźni. Różne źródła podają wartość od kilku do kilkunastu procent. I żadna z tych wartości nie jest do końca wiarygodna. Dlaczego? Powodów jest kilka:

  • mężczyźni nie rozpoznają u siebie zaburzeń odżywiania, z powodu przekonania, że dotyczą one tylko kobiet;
  • mężczyźni z zaburzeniami odżywiania często nie zgłaszają się na leczenie chcąć uniknąć stygmatu "kobiecej choroby";
  • lekarze psychiatrzy często błędnie diagnozują takie przypadki, między innymi z tego powodu, że specjalistyczne oddziały i ośrodki zajmujące leczeniem zaburzeń odżywiania są nastawione na leczenie kobiet.

Jak widać mit o tym, że zaburzenia odżywiania dotyczą tylko kobiet najbardziej uderza w mężczyzn.

Skąd się biorą przypadki anoreksji i bulimii u mężczyzn? Przyczyny są takie same jak w przypadku kobiet - genetyka, zaburzenia poziomu neuroprzekaźników, zaburzenia funkcjonowania ośrodków głodu i sytości, środowisko rodzinne i problemy z nim związane, predyspozycje osobowościowe. Tylko wpływ kultury jest nieco inny.

Niektórzy specjaliści zajmujący się problemem zaburzeń odzywiania wskazują, że w wielu przypadkach tłem problemów z jedzeniem u mężczyzn jest zaburzenie tożsamości płciowej. Posługując się stereotypami - tak jak kobiety pragną być szczuplejsze, tak mężczyźni pragną być bardziej silni i muskularni.

W tym miejscu należy podkreślić - nieprawdą jest, że wszyscy mężczyźni chorujący na zaburzenia odżywiania są homoseksualistami. Homoseksualizm jest wymieniany jako czynnik zwiększający ryzyko zachorowania na zaburzenia odżywiania, ale nie z powodu powszechnego przekonania, że homoseksualiści są niemęscy. Zależność między homoseksualizmem a anoreksją i bulimią jest dużo bardziej skomplikowana - po pierwsze w wielu przypadkach homoseksualni mężczyźni są poddani podobnej jak kobiety presji, aby wyglądać "odpowiednio"; po drugie zaburzenia odżywiania są często efektem trudności w zaakceptowaniu swojej homoseksualności (strach przed ujawnieniem się i byciem odrzuconym przez otoczenie).

Wzrost zachorowań na zaburzenia odżywiania u heteroseksualnych mężczyzn tłumaczy się większą świadomością na temat tych zaburzeń, ale również kryzysem męskości we współczesnym świecie. W tym artykule dr Morgan (psychiatra, dyrektor Centrum Zaburzeń odżywiania w Leeds) tłumaczy, że bycie mężczyzną we współczesnym świecie nie jest prostą  sprawą. To co się robi i kim się jest nie jest takie oczywiste jak dawniej. Dekady temu kobiety musiały zdecydować, którą z wielu ról w społeczeństwie chcą podjąć, teraz przyszła kolej na mężczyzn. Ja rozumiem to w ten sposób, że na skutek walki o równouprawnienie płciowe kobiety coraz częściej wchodzą w role "męskie", a coraz więcej mężczyzn w "kobiece". I jednym z efektów tej wymiany ról jest pogoń mężczyzn za uzyskaniem odpowiedniego wyglądu, a także traktowanie jedzenia jako remedium na różne życiowe problemy.

Różnice

W badaniach nad przypadkami męskiej anoreksji i bulimii podkreśla się kilka różnic w stosunku do przypadków tych zaburzeń u kobiet:

  • mężczyźni z zaburzeniami odżywiania przed zachorowaniem dużo częściej są otyli (większość kobiet ma wagę prawidłową) - mężczyźni chorzy na zaburzenia odżywiania często opisują, że ich problemy zaczęły się od tego, że chcieli uniknąć dokuczania w szkole z powodu nadwagi;
  • w większej ilości przypadków w rodzinie chorego już wcześniej ktoś miał zaburzenia odżywiania lub dratycznie stracił na wadze np. z powodu choroby nowotworowej;
  • u mężczyzn dominuje restrykcyjny typ anoreksji, typ bulimiczny pojawia się dużo rzadziej niż jest to w przypadku kobiet;
  • średnia wieku mężczyzn chorujących na zaburzenia odzywiania jest nieco wyższa niż u kobiet (szacuje się około 17-24 lat), a także notuje się dużo więcej przypadków u mężczyzn powyżej 40 roku życia, niż to jest w przypadku kobiet;
  • rokowania w przypadkach męskiej anoreksji są dużo gorsze niż w przypadku kobiet - tu jako przyczyny mozna wskazać większy opór przed leczeniem i zaakceptowaniem, że jest się chorym na anoreksję, oraz większy spadek masy ciała.

Manoreksja

Takim oto terminem określa się męską anoreksję. Biorąc pod uwagę, że przebieg i przyczyny anoreksji u kobiet i mężczyzn nie różnią się tak bardzo czy jest potrzeba tworzenia nowej nazwy? Nie odpowiadam dzisiaj na to pytanie, gdyż jest ono częścią dużo większego problemu - terminologii związanej z zaburzeniami odżywiania, o czym będziecie mogli przeczytać już wkrótce.

Do poczytania - portal poświęcony zaburzeniom odżywiania u mężczyzn - Men Get Eating Disorders Too!

czwartek, 23 lipca 2009, anty_pro_ana

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu:
Komentarze
2009/07/23 11:37:54
super!
-
kama.44
2009/07/23 15:53:24
Powiem tylko tyle, po obejrzeniu tego filmu jestem z szokowana,widok tak wyniszczonego mężczyzny przeraził mnie...Temat artykułu trafiony w dziesiatkę, należy jak najwiecej mówić,ze ten problem dotyczy także mężczyzn.

paulina-h81 - co jest dla Ciebie super: artykuł,czy widok tego anorektyka???
-
anty_pro_ana
2009/07/23 15:58:17
Myślę, że Paulinie podoba się ta notka. Ona pierwsze zwróciła mi uwagę, że sprowadzam problem zaburzeń odżywiania tylko do kobiet :-)
-
2009/07/23 16:02:27
@kama 44
pod poprzednim postep wpisalam komentarz, ze temat zaburzen odzywiania wsrod mezczyzn sie lekko mowiac zaniedbuje. chwile pozniej zagladam na anty pro ana i mam odpowiedz na swoje watpliwosci. to super! problem tragiczny!
-
kama.44
2009/07/23 18:37:59
@paulina_h81 przepraszam za czepialstwo, czytałam artykuł i poprzednie komentarze ale jakos tak wyszło, po prostu nie zwróciłam uwagi, przyznaje mój błąd.
-
Gość: szpetot.ownlog.com, *.neoplus.adsl.tpnet.pl
2009/07/23 18:58:24
tak zdarzają się zaburzenia odżywiania u facetów. rzadziej, ale jednak.
Jak byłam w szpitalu był chłopak, ważył 38 kilogramów, schudł z 90.
bo `lekarz mu kazał, dla zdrowia kolan, trenował koszykówkę`

był tak mądry.
jest.

w niczym nie można generalizować.
chyba już wszystko dotyczy kobiet i mężczyzn, nie ma problemów typowo kobiecych i typowo męskich, wszędzie jakieś odchylenia.

w końcu nawet acet jest w ciąży, był ;p
-
2009/07/24 11:32:44
@kama.44
nie ma sprawy :)
-
Gość: yang, *.neoplus.adsl.tpnet.pl
2009/07/26 18:58:49
doskonaly artykul. jestem mezczyzna i homoseksualista i podejrzewam ze tez cierpie na anoreksje. przeczytalem 90 % tekstow na blogu i widze u siebie wiele objawow, przerazajaco wiele. nie bede sie tu zaglebial w swoje problemy tak czy siak taki artykul byl bardzo potrzebny.
-
Gość: Alia, *.chello.pl
2009/07/26 21:53:18
yang - na blogu nikt Ci raczej nie będzie mógł pomóc. Jeśli widzisz u siebie objawy, poszukaj dobrego lekarza zajmującego się zaburzeniami odżywiania.
-
anty_pro_ana
2009/07/26 22:00:23
@yang - dziękuję za komentarz, mam nadzieję, że się mylisz co do siebie, ale jeżeli masz podejrzenia, to tak jak napisała Alia - poszukaj dobrego lekarza, lepiej dmuchać na zimne. Pozdrawiam!
-
Gość: d., *.acn.waw.pl
2009/07/27 13:26:04
a mi się to skojarzyło jakoś z michaelem jacksonem. Nigdy się nie określił, lęk przed dorośnieciem, nigdy się sobie nie podobał, cieżkie dziecinstwo plus krytyka ojca i samotność, brak normalnego życia, nieśmiałość, lęk przed kobietami, odrzuceniem, być może ukryty homoseksualizm. Niby podobala mu się diana ross i oswiadczal sie jej ale ona go odrzuciła, poslubila 2 białych facetów. I mysle że dlatego psychika jacksona była taka a nie inna nalożyło się na to wiele wolał dzieci i zwierzęta bo nie był przez nich oceniany i nie musiał się starać. Plus lekomania i anoreksja podobno. Wszystko razem
-
anty_pro_ana
2009/07/27 16:11:00
@d. - bardzo dobre skojarzenie - Michael Jackson, nawet jeżeli nie cierpiał na anoreksję (nie do końca wiadomo czy chorował na anoreksję, czy nie była to dysmorfofobia), na pewno przejawiał wiele zachowań charakterystycznych dla zaburzeń odżywiania u mężczyzn. Wszystko to co napisałeś(aś) jak najbardziej do tego obrazu pasuje. Dziękuję za komentarz i pozdrawiam :-)
-
2009/07/28 10:21:09
@anty_pro_ana
Wydaje mi się, ze zapomniałaś o jednej ważnej sprawie. Dodam więc ją, jako bezpośrednio zainteresowany. Otóż z dobrego źródła (dwie poradnie m.in. na Sobieskiego) i od psychoterapeutki wiem, że zaburzenia odżywania u mężczyzn powyżej 40-tki dotyczą najczęściej (owszem, zdarzają się i geje) absolutnych heteroseksualistów i niemal zawsze zdiagnozowane są dwie przyczyny: depresja lub nerwica lękowa. Często tak naprawdę jest to przyczyna jedna: zaburzenia nerwicowo-depresyjne na podłożu lękowym. Wtedy jest to dramat, bo po prostu pacjent jest teoretycznie zdrowy. TEORETYCZNIE. Nie ma nawet jak w schizofrenii rzutów omamowych np. że ktoś zatruwa mu jedzenie. Żadnych takich. On jest zdrowy i po prostu nie może jeść (nie chce, nie może się zmusić),a dodatkowo pogarsza sprawę fakt, że leki stosowane w terapii mogą drastycznie zmniejszać łaknienie. Niby NIE JEST to anoreksja; ale czy tak naprawdę nie mamy z nią do czynienia?
Przypominam, że w zaburzeniach depresyjno-lękowych, anoreksja i zaburzenia odżywiania są jednym z pierwszych miejsc listy objawów. I nie mówcie, że chorych jest niewielu; jeden z polskich psychiatrów twierdzi, ze na nerwice lękowe w różnej postaci cierpi około 25 proc. polskich mężczyzn w wieku 18-45 lat i ponad 1/3 z nich zachoruje poważnie...
-
anty_pro_ana
2009/07/30 09:21:10
@texeira - specjalnie nie poruszałam problemu współwystępowania zaburzeń odżywiania i innych zaburzeń, ani w tym wpisie, ani w w wielu innych. Po prostu w wielu przypadkach niemożliwe jest do stwierdzenia czy zaburzone jedzenie jest po prostu objawem depresji czy nerwicy, czy jest przyczyną tych dodatkowych zaburzeń. Jest to trudny temat, myślę, że być może w przyszłości spróbuję poruszyć ten temat. Dziękuję bardzo za komentarz.
-
Gość: miron, *.play-internet.pl
2012/08/20 10:39:35
mam 27 lat, od 17 r.życia cierpię na anoreksję, bywało, że przy wzroście 185 cm ważyłem 42 kg. i na tle innych chorych facetów wyglądałem dość grubo. Kilkanaście razy byłem hospitalizowany, ciągle uczęszczam na psychoterapię. Nigdy nie miałem nadwagi (na wadze), jednak lustro pokazywało i pokazuje nadal grubasa, tłuste, obrzydliwe ciało, którego nienawidzę, mam cudowną żonę, ciągle mnie wspiera, motywuje do walki. Gdyby nie Ona już dawno temu bym się poddał. Świetnie, że powstał taki artykuł. Bardzo dziękuję.
-
anty_pro_ana
2012/08/20 12:23:38
@miron - dziękuję i życzę powodzenia:)
-
psychologbmw
2014/07/14 14:57:32
Jak w wielu przypadkach, należy dokładnie poznać daną osobę, aby stwierdzić, z jakiego powodu cierpi na dane zaburzenia. Są oczywiście pewne prawidłowości i specjaliści zajmujący się danym obszarem mogą wskazać powtarzające się tendencje.
Nie mniej jednak artykuł dość rzeczowy.
Mogę polecić także www.psychologiczny.com.pl/art/46,jak-rozroznic-nerwica-depresyjna-a-depresja-nerwicowa-objawy-i-leczenie
Barbara Michno-Wiecheć, psycholog psychoterapeuta
-
zuzannakoss
2014/12/17 13:19:17
Ja chodzę do Pani Anny Rekel. Bardzo polecam jej usługi. Ma doskonałe podejście dzięki czemu szybko się otworzyłam. Bardzo mi pomagają sesje z Panią doktor. Jej strona: psycholog kraków
Terapia anoreksji, bulimii