Anty pro ana

Do tej pory pisząc na temat zaburzeń odżywiania i pro ana odnosiłam się do płci żeńskiej. Głównie z powodu wygody. Takie podejście było błędne, ponieważ utrwala największy chyba mit dotyczący zaburzeń odżywiania - że jest to problem dotyczący tylko i wyłącznie kobiet. Jest to nieprawda.

Mężczyźni i chłopcy też chorują na zaburzenia odżywiania.

Trudno powiedzieć jaką część chorych na zaburzenia odżywiania stanowią mężczyźni. Różne źródła podają wartość od kilku do kilkunastu procent. I żadna z tych wartości nie jest do końca wiarygodna. Dlaczego? Powodów jest kilka:

• mężczyźni nie rozpoznają u siebie zaburzeń odżywiania, z powodu przekonania, że dotyczą one tylko kobiet;
• mężczyźni z zaburzeniami odżywiania często nie zgłaszają się na leczenie chcąć uniknąć stygmatu "kobiecej choroby";
• lekarze psychiatrzy często błędnie diagnozują takie przypadki, między innymi z tego powodu, że specjalistyczne oddziały i ośrodki zajmujące leczeniem zaburzeń odżywiania są nastawione na leczenie kobiet.

Jak widać mit o tym, że zaburzenia odżywiania dotyczą tylko kobiet najbardziej uderza w mężczyzn.

Skąd się biorą przypadki anoreksji i bulimii u mężczyzn? Przyczyny są takie same jak w przypadku kobiet - genetyka, zaburzenia poziomu neuroprzekaźników, zaburzenia funkcjonowania ośrodków głodu i sytości, środowisko rodzinne i problemy z nim związane, predyspozycje osobowościowe. Tylko wpływ kultury jest nieco inny.

Niektórzy specjaliści zajmujący się problemem zaburzeń odzywiania wskazują, że w wielu przypadkach tłem problemów z jedzeniem u mężczyzn jest zaburzenie tożsamości płciowej. Posługując się stereotypami - tak jak kobiety pragną być szczuplejsze, tak mężczyźni pragną być bardziej silni i muskularni.

W tym miejscu należy podkreślić - nieprawdą jest, że wszyscy mężczyźni chorujący na zaburzenia odżywiania są homoseksualistami. Homoseksualizm jest wymieniany jako czynnik zwiększający ryzyko zachorowania na zaburzenia odżywiania, ale nie z powodu powszechnego przekonania, że homoseksualiści są niemęscy. Zależność między homoseksualizmem a anoreksją i bulimią jest dużo bardziej skomplikowana - po pierwsze w wielu przypadkach homoseksualni mężczyźni są poddani podobnej jak kobiety presji, aby wyglądać "odpowiednio"; po drugie zaburzenia odżywiania są często efektem trudności w zaakceptowaniu swojej homoseksualności (strach przed ujawnieniem się i byciem odrzuconym przez otoczenie).

Wzrost zachorowań na zaburzenia odżywiania u heteroseksualnych mężczyzn tłumaczy się większą świadomością na temat tych zaburzeń, ale również kryzysem męskości we współczesnym świecie. W tym artykule dr Morgan (psychiatra, dyrektor Centrum Zaburzeń odżywiania w Leeds) tłumaczy, że bycie mężczyzną we współczesnym świecie nie jest prostą  sprawą. To co się robi i kim się jest nie jest takie oczywiste jak dawniej. Dekady temu kobiety musiały zdecydować, którą z wielu ról w społeczeństwie chcą podjąć, teraz przyszła kolej na mężczyzn. Ja rozumiem to w ten sposób, że na skutek walki o równouprawnienie płciowe kobiety coraz częściej wchodzą w role "męskie", a coraz więcej mężczyzn w "kobiece". I jednym z efektów tej wymiany ról jest pogoń mężczyzn za uzyskaniem odpowiedniego wyglądu, a także traktowanie jedzenia jako remedium na różne życiowe problemy.

Różnice

W badaniach nad przypadkami męskiej anoreksji i bulimii podkreśla się kilka różnic w stosunku do przypadków tych zaburzeń u kobiet:

• mężczyźni z zaburzeniami odżywiania przed zachorowaniem dużo częściej są otyli (większość kobiet ma wagę prawidłową) - mężczyźni chorzy na zaburzenia odżywiania często opisują, że ich problemy zaczęły się od tego, że chcieli uniknąć dokuczania w szkole z powodu nadwagi;
• w większej ilości przypadków w rodzinie chorego już wcześniej ktoś miał zaburzenia odżywiania lub dratycznie stracił na wadze np. z powodu choroby nowotworowej;
• u mężczyzn dominuje restrykcyjny typ anoreksji, typ bulimiczny pojawia się dużo rzadziej niż jest to w przypadku kobiet;
• średnia wieku mężczyzn chorujących na zaburzenia odzywiania jest nieco wyższa niż u kobiet (szacuje się około 17-24 lat), a także notuje się dużo więcej przypadków u mężczyzn powyżej 40 roku życia, niż to jest w przypadku kobiet;
• rokowania w przypadkach męskiej anoreksji są dużo gorsze niż w przypadku kobiet - tu jako przyczyny mozna wskazać większy opór przed leczeniem i zaakceptowaniem, że jest się chorym na anoreksję, oraz większy spadek masy ciała.

Manoreksja

Takim oto terminem określa się męską anoreksję. Biorąc pod uwagę, że przebieg i przyczyny anoreksji u kobiet i mężczyzn nie różnią się tak bardzo czy jest potrzeba tworzenia nowej nazwy? Nie odpowiadam dzisiaj na to pytanie, gdyż jest ono częścią dużo większego problemu - terminologii związanej z zaburzeniami odżywiania, o czym będziecie mogli przeczytać już wkrótce.

Do poczytania - portal poświęcony zaburzeniom odżywiania u mężczyzn - Men Get Eating Disorders Too!